Greiðar upplýsingar í Geirsmáli

Kl.9.22 er þessi frétt komin á vefútgáfu Morgunblaðsins. Það teljast skjót viðbrögð.

Í alla nótt og allan morgun eru þúsundir Íslendinga á leiðinni ýmist í vinnu eða annarra starfa og komast vart leiðar sinnar. Farþegar um Leifsstöð komast hvorki lönd né leið klukkustundum saman. Fjölmörgum skólum á landsbyggðinni eru óstarfhæfir vegna veðurs og ófærðar. Enn er ekki ljóst hvernig færð er og hvernig fólki tekst að komast á milli. En á meðan getum við fylgst strax með nýjustu upplýsingum sem tengjast landsdómsmáli Geirs Haarde.

Þetta eru einkennilegar áherslur. Einnig er að ýmsu leyti furðulegt að vefútgáfan Visir.is greinir nú frá því að Baldur Guðlaugsson, Kjartan Gunnarsson og Ármann Þorvaldsson, fyrrum forstjóri Kaupþing Singer&Friedlander, skráðu sig fyrir hlutafjáraukningu í BF-útgáfu um miðjan september síðastliðinn. Sú útgáfa er í eigu Aldar ehf., félags í eigu Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar, en hann var áður eini eigandi útgáfunnar.

Nánar um þetta er á slóðinni: http://www.visir.is/baldur,-armann-og-kjartan-nyir-eigendur-/article/2012120129195

Augljóst er að Hádegismóarnir fylgjast betur með sínum mönnum en því sem meira skiptir fyrir þjóðina. Sleppa öðru sem ekki er þeim jafn hagstætt eins og viðkvæmum upplýsingum sem tengjast umdeildum mönnum við Sjálfstæðisflokkinn. Í hugum flestra er mál Geirs þannig farið, að sennilega verði það best í höndum Landsdóms. Í Fréttablaðinu í dag er t.d. mjög velrituð grein eftir Arnbjörgu Sigurðardóttur héraðsdómslögmann: Um áhyggjur af mannréttindum Geirs H. Haarde. Skyldi ekki vera meiri þekking á mannréttindum og stjórnskipunarrétti meðal dómenda í Landsdómi en víðast hvar annars staðar? Ef ákæran verður dregin til baka þá verður Geir og Sjálfstæðisflokknum sjálfsagt endalaust núið um nasir um undirferli og pukur gagnvart þjóðinni. Ef Landsdómur fær frið fyrir hamagangi Bjarna Ben. og fleiri vina og vandamanna Geirs þá verður hann annað hvort dæmdur sekur eða sýknaður „að bestu manna yfirsýn“. Þessi uppákoma virðist öll því marki brennd að Sjálfstæðisflokkurinn kappkosti með öllum ráðum og dáðum að koma í veg fyrir að Landsdómur dæmi í þessu vægast sagt einkennilega máli.

Áherslur fjölmiðla eru eðlilega mismunandi. En Hádegismóastefnan á sér fáa formælendur.

Með þeirri frómu ósk að Bjarni sjái sóma sinn í að draga þingsályktun sína til baka. Hún er mjög vanhugsuð enda ekki í samræmi við sjónarmið Bjarna í máli 9 menninganna. Þar fer hann í gróft manngreiningarálit og honum til mikils vansa.

Þá er óskandi að þeir þúsundir landar okkar nái í áfangastað heilir á höldu gegnum miskunnarlausan veðurofsa og ófærð.

Vinsamlegast og góðar stundir!

Mosi

Þingið getur afturkallað ákæruna

Ýmsar spurningar vakna

1. Hvaða ástæður eru fyrir því að sigla tiltölulega litlu skipi um úthaf milli landa á versta tíma ársins þegar von er á verstu veðrum? Oft eru skip sem eru á leið í brotajárn dregin af öðru skipi sem eru vel útbúin.

2. Skip sem er á leið í hinstu för á leið í brotajárn er væntanlega ekki vel útbúið. Spurning er hvort það hafi haft fullgild haffærisskírteini. Hvenær var haffærisskírteinið gefið út og voru einhver skilyrði sett?

3. Er möguleiki að eigandi skipsins fái meira fyrir skipið í formi tryggingabóta en það sem brotajárnssalinn var tilbúinn að greiða fyrir skipið?

Ef einhverri þessara þriggja spurninga er svarað jákvætt er fyllsta ástæða til að gruna skipseigandann um að hann hafi ekki góða samvisku.

	Hallgrímur SI fórst
Ábyrgðarmaður færslu Tenging við þessa frétt hefur verið rofin vegna kvartana.

Verra var það á árum „kalda stríðsins“

„Brennimerking“ var viðhöfð víða í Evrópu með sama tilgangi og sakavottorð. Þeir sem höfðu brotið lögin voru oft dæmdir til refsingar og brennimerkingar „öðrum illum skálkum til strangrar aðvörunar“ eins og segir í einum dómi frá því rétt fyrir miðja 18. öld.

Á dögum „kalda stríðsins“ voru allir þeir sem þáverandi yfirvöldum stóð stuggur af, stimplaðir kommúnistar og þar með álitnir vera hinir verstu þrjótar. Dæmi um slíkt voru rithöfundar sem þorðu að gagnrýna þessi sömu yfirvöld sem óspör voru á refsivöndinn. Eitt ráðið var rógurinn. Annað að svipta viðkomandi ýmsum hlunnindum eins og skáldastyrkjum. Og ef vel bar í veiði, þá voru menn sviptir mannréttindum ýmsum eins og kosningarétti og sundum frelsi og stungið í steininn. Þannig mátti „góðkunningi“ Morgunblaðsins, Magnús Kjartansson ritstjóri Þjóðviljans oft sæta slíkri meðferð.

Í dag hefur Jóhanna forsætisráðherra verið að halda utan um veikan meirihluta og sem hún kallar „að smala köttum“. Sennilega er lýðræði og að hafa eigin skoðun meiri innan stjórnarflokkanna en í Sjálfstæðisflokknum. Í þeim flokki hefur oft verið aðeins ein skoðun, einn vilji, einn foringi.

Mér finnst Styrmir skjóta dáldið framhjá markinu að þessu sinni. Það verður að líta á söguna, aðdraganda þess ástands sem nú er og hvaða aðstæður það eru sem nú eru í samfélaginu. Engin ríkisstjórn í sögu lýðveldisins hefur setið uppi með aðra eins óreiðu, fjármálaóstjórn og spillingu eftir einkavæðingu Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins.

Sjálfur get eg ekki annað en dáðst að þessari konu, Jóhönnu Sigurðardóttur sem ásamt Steingrími J. hafa vaðið áfram í moldviðri sem núverandi stjórnarandstaða hefur þeytt upp, kannski situr forysta stjórnarandstöðunnar einna fastast fyrir á Bessastöðum. Enda eru tengsl allra þessara aðila við hrunfólkið mjög mikil og virðist ekki sjá að neitt skilji þá að.

Styrmir: Þingmenn brennimerktir

Hrunmaður ver annan hrunmann

Karl Axelsson var í stjórn Atorku sem var almenningshlutafélag. Stór hluthafi var auk þess lífeyrissjóðir sem áttu mann í 5 manna stjórn. Undir lokin voru skuldir umtalsvert meiri en eignir sem voru nánast strikaðar út. Má t.d. nefna að fyrirtækið Promens sem var aðaleign Atorku lýst einskis virði undir árslok 2008. Ári seinna var það talið vera tæpra 12 milljarða virði!

Karl „afhenti“ ásamt öðrum í stjórn Atorku kröfuhöfum fyrirtækið í formi nauðasamnings. Með því var aðgangur almennra hluthafa í gegnum þrotabú Atorku lokað gjörsamlega.

Mjög athyglisvert er að í stjórn Atorku voru tveir hæstaréttarlögmenn. Þeim hefur væntanlega verið fullkomlega ljóst að sitthvað við ákvarðanir stjórnar félagsins í aðdraganda hrunsins var á veikum grunni. Þannig var ákveðið að selja Geysi Green Energy fyrirtækið Jarðboranir sem ætíð hefur verið mjög vel rekið fyrirtæki. Yfirleitt er venja að bera slíkar mikilsverðar ákvarðanir undir hluthafafund.

Þess má geta að einn af stjórnarmönnum Atorku, Örn Andrésson, seldi öll sín hlutabréf í Atorku nákvæmlega sömu daga og Baldur Guðlaugsson seldi sín hlutabréf í Landsbankanum (17. og 18.sept.2008). Sennilegt er að þau viðskipti hafi dregið þann dilk á eftir sér að fleiri vildu selja en gengi í Atorku fór í 11.4 þegar REI málið kom upp en fór niður í nánast ekkert neitt undir árslok 2008 þegar ákveðið var að draga Atorku út úr Kauphöllinni.

Innherjaviðskipti hafa ekki farið hátt en reikna má með að Sérstakur saksóknari muni skoða þessi mál betur þegar þræðir viðskiptalífsins koma betur í ljós.

Það kæmi mér ekki á óvart að Karl verði kominn í svipaða stöðu og sá sem hann er að verja fyrir dómi áður en langt um líður.

Ekki vil eg að nokkur saklaus maður sé látinn sæta refsingu. Hinu er ekki að leyna að markaðurinn féll m.a. eftir að innherjar notfæri sér upplýsingar sem enginn annar venjulegur maður getur haft aðgang að. Enda byggist vörn Karls fyrst og fremst á því hálmstrái að unnt sé að krefjast frávísunar vegna formgalla. En sökin liggur augljóslega fyrir. Þar verður fátt um varnir.

Það mun taka töluverðan tíma að grafast fyrir um alla vitleysuna á bak við hruninu. Þar glataðist gríðarlegt fé í formi sparnaðar einkum eldra fólks sem og lífeyrissjóða sem treystu á að fjárfestingar væru í lagi og þær gætu orðið til góðs en ekki ills.

Málinu beri að vísa frá

Fær fólk frí til að fara út að labba?

Einkennilegt er að fólk fái frí til þess að fara í þessar svitastöðvar. Eg hefi aldrei skilið það hvers vegna þessar svonefndu „heilsuræktarstöðvar“, ganga eða hlaupa á færibandi, lyfta einhverju lóðadóti svo dæmi sé nefnt.

Sama gagn og jafnvel hollara er að fara út og ganga. Þórbergur Þórðarson er sennilega einn frægasti „labbari“ Reykjavíkur allra tíma. Í samtalsbók Matthíasar Jóhannsen við Þórberg, „Í kompaníi við allífið“ segir Þórbergur frá heilsubótargöngum sínum. Sjálfur man eg eftir Þórbergi í Hljómskálagarðinum kringum 1970 þegar eg starfaði þar sumarlangt í Garðyrkjudeild Reykjavíkurborgar. Á nákvæmlega sama tíma birtist Þórbergur og studdist við staf sinn. Öðru hvoru stoppaði hann og tók upp vasaúrið því greinilegt var að hann vildi „halda áætlun“ á ferðum sínum um bæinn. Venjulega gekk hann 2 klukkutíma og jafnvel lengur.

Mættu aðrir taka sér Þórberg sér til fyrirmyndar. Og kosturinn er augljós: Kostar ekkert nema nýja skósóla öðru hvoru og engin svitalykt af næsta manni.

Eg hvet sem flesta vinnustaði að gefa fólki frí öðru hvoru til að labba. Það mætti ganga saman um bæinn,hafa með sér sögufróðan mann og t.d. lesa hús í leiðinni.

En sleppum svitalyktaslömmunum. Það er unnt að byggja upp góða heilsu án þeirra!

Góðar stundir! 

Sumir fá frí til að fara í ræktina

Landlæknir grípi til neyðarréttar

Ljóst er að töluvert er um vitaóþarfa aðgerðir. Brjóstastækkanir ungra kvenna á þannig að vera gjörsamlega óþarfar. Brjóstin stækka þegar náttúran segir til sín þegar tíminn er upprunninn. Öðru máli er í þeim tilfellum þar sem krabbamein hafa valdið konum þjáningum og böli.

Hversu margar aðgerðir skyldu vera þarflausar?

Í dag standa málin þannig, að umsvifamesti læknirinn í brjóstastækkunum sem er jafnframt innflytjandi iðnaðarsilikons sem hefur verið notað í brjóstastækkanir er kominn í veikindafrí. Á meðan bíða hundruðir kvenna í fullkominni óvissu um stöðu mála. Landlækni ber að nálgast þau gögn nú þegar sem umræddur læknir hefur undir höndum enda er um mjög þýðingarmiklar upplýsingar um aðgerðir sem þessar konur gengust undir. Hér getur verið um líf að tefla enda er óvissan það versta sem einstaklingurinn lendir í.

Spurning er hvort þessi gögn séu háð eignarrétti viðkomandi læknis eða þeirra kvenna sem hann framkvæmdi aðgerðir á? Í öllu falli á landlæknir að grípa til neyðarréttar og fá afhent nú þegar þau gögn og upplýsingar sem varða skjólstæðinga þessa læknis enda er hann virðist vera í löngu veikindafríi.

Einnig er ljóst, að einkarekin þjónusta skrapar saman tímabundnum gróða en samfélagið ber skaða af þegar mistök verða.

Mér finnst mjög einkennilegt, að sá stjórnmálaflokkur sem lengst af var stærstur og umsvifamestur í samfélaginu, lætur þetta mál ekki ganga fyrir flestum öðrum. Hann beitti sér lengi í þágu frelsis og þjóðfélasgslegs öryggis. Kannski það séu orðin tóm. En afglöp eins manns eru flokknum mikilvægari en hagsmunir almennings. Ef til vill er þetta mál honum erfitt.

Hvað skyldi styrkjakóngurinn Guðlaugur Þór, fyrrum heilbrigðisráðherra segja um þessi mál? Hann hefur tjáð sig fjálglega um flest mál önnur en þau sem varða heilbrigði og öryggi allra þegnanna.

Þegar um heilbrigði og öryggi landsmanna er að ræða þá ber að krefjast þess að viðkomandi læknir afhendi landlækni öll gögn sem varða sjúklinga hans. Ef ekki, þá ber landlækni hiklaust að beita neyðarrétti til að tryggja varðveislu og aðgengni þessara gagna.

550 brjóstaaðgerðir á ári

Hvað vakir fyrir fólki? Er fólk steinblint?

Ólafur Ragnar hefur öðlast þann vafasama sess að vera talinn umdeildasti forseti lýðveldisins. Hann er menntaður sem sérfræðingur í sögu valdsins á Íslandi og hefur síðustu árin leikið sér að valdinu.

Valdið er mjög vandmeðfarið. Margir valdsmenn hafa látið valdið draga sig á asnaeyrum og séð ofsjónum yfir því. Þeir jafnvel telja sig hafa yfir lög og rétt hvað þá þann nafnlausa fjölda sem þjóðin er.

Ólafur Ragnar hefur reynst okkur nokkuð dýr. Hann er hlutdrægur, hefur lagt sig í líma að styrkja stjórnarandstöðuna gegn núverandi ríkisstjórn sem hefur aldrei í sögu lýðveldisins átt í jafnmiklum erfiðleikum. Samt hefur ríkisstjórninni tekist ótrúlega vel að leysa mörg erfið verkefni þó töluvert sé í land að leysa öll mál.

Kannski við þurfum fremur á forseta að halda sem er lítillátur, ódýr í rekstri og hefur sig ekki jafnmikið í frammi og Ólafur Ragnar. Hann hefur vaðið á súðum, gegndi mikilvægu hlutverki hjá útrásarvörgunum, var ein helsta klappstýra þeirra. Telst slíkur forseti vera eftirsóknarverður nema meðalþeirra sem vilja hafa hann í vasanum?

Eg vil gjarnan sjá næsta forseta lýðveldisins sem víðsýnan, góðan og farsælan leiðtoga allrar þjóðarinnar sem ekki hefur sig í frammi og tekur ekki þátt í að taka svo afdrifaríkan þátt í þjóðfélagsmálum og núverandi forseti. Ólafur Ragnar á að draga sig í hlé og sigla lygnari sjó.

Við þurfum ekki á forseta að halda sem er óútreiknananlegur, forseta sem tekur óvæntar ákvarðanir þvert á vilja eða óska, ákvarðanir sem eru til þess fallnar að afla honum tímabundinna vinsælda en sem ekki kunna að vera sérlega hagsýnar og þaðan af síður skynsamar þegar sagan metur störf og gerðir seinna meir. Icesave málið var blásið upp í pólitísku moldviðri sem kemur okkur Íslendingum ekki að neinu gagni nema síður sé.

Mér finnst fólk vera léttlynt og allt að því steinblint að vilja framlengja umboð Ólafs Ragnars. 

Hann klauf þjóðina í tvær andstæðar fylkingar en sameinaði ekki. Forsetaembættið á að skipa friðsaman en ekki stríðsherra!

Undirskriftum fjölgar ört

Leikurinn að valdinu

Doktorsritgerð Ólafs Ragnars við háskólann í Manchester fjallar um valdið á Íslandi. Ritgerðin er söguleg úttekt hvernig valdið þróaðist á 19. öld og frameftir 20. öldinni. Þessi lokaritgerð skolaði Ólafi inn í Háskóla Íslands þar sem hann lagði meginlínurnar í þjóðfélagsfræðibraut og stofnuð var fyrir rúmum 40 árum.

Þekkingin um valdið kom Ólafi Ragnari áfram gegnum stjórnmálin. Hann hugðist ásamt Baldri Óskarssyni vini sínum ná undirtökunum í Framsóknarflokknum með svonefndri Möðruvallahreyfingu. Þetta gekk ekki eftir. Nú lá leiðin í Alþýðubandalagið þar sem Ólafur var brátt kjörinn formaður. Hann var farsæll foringi vinstri manna á þessum árum og var um tíma einn afkastamesti fjármálaráðherra landsins  með því að afgreiða fjáraukalög undanfarinn áratug á mettíma. Stundum hafa fjáraukalög verið uppnefnd „syndakvittun“ fyrri ríkisstjórna en í raun er verið að loka ársreikningi viðkomandi árs í ríkisbókhaldi. Og þegar hann bauð sig fram til embættis forseta lýðveldisins, þá kom að því, að hann breytti valdalitlu embætti í valdamesta embætti landsins með því að slá ríkisstjórnir út af laginu með neitun á undirskrift laga sem þingið hafði samþykkt.

Sumir hafa bent á og það með réttu, að með neitun sinni á Icesave hefur Ólafur Ragnar verið með þjóðina í vasanum. Margir hafa viljað hafa Ólaf Ragnar í vasanum og það kom augljóslega vel fram í ljós í „útrásinni“. Sömu aðilar hafa viljað benda á að nú sé stjórnarandstaðan með Ólaf í vasanum og vilji gjarnan að hann sitji sem fastast á Bessastöðum.

Spurning er hvort forseti vor hafi verið að leika sér að valdinu með því að neita undirritun á lögum samþykktum frá Alþingi.

Allt hefur orðið þessari þjóð að tjóni. Við sitjum vonandi ekki uppi með dýrasta forseta landsins sem lofsöng útrásina þar sem engin innistæða var fyrir. Þar var öllu stolið, steini léttara.

Tæp 3000 hafa skorað á forseta

Furðulegur sparnaður

Að nota iðnaðarsalt í matvælavinnslu í stað þess að nota salt sem æskilegt er að nota í matvæli er furðulegur sparnaður. Yfirleitt þarf mjög lítið magn salts í matvælaframleiðslu og verðmunurinn á matvælasalti og iðnaðarsalti getur ekki verið það mikill að tekinn sé sú áhætta að framleiðslan sé metin óhæf til manneldis.

Það er heimska að ætla sér að spara örfáa aura en taka áhættu að matvælaframleiðslan verði metin óhæf til neyslu.

Iðnaðarsaltið er talið vera 99% hreint salt og því er 1% önnur efni í saltinu. Hvaða efni kunna að vera í þessu eina prósenti kann að skipta sköpum hvort matvæli séu hæf til manneldis eður ei.

Mjög ámælisvert er af innflytjenda að flytja í stórum stíl þetta salt sem er lakara að gæðum en salt til matvælaframleiðslu. Kannski hann hafi fengið það með sérkjörum?

Þess má geta að fyrir rúmlega hálfri öld var efnt til glerverksmiðju í Vogunum í Reykjavík. Byggt var stórt verksmiðjuhús og fluttur var inn stór haugur af gleri sem við krakkarnir höfðum gaman af að brölta upp á. Þarna var leiksvæði okkar í Vogunum. Síðar kom í ljós að í verksmiðjunni var gríðarlegt magn arseniks sem ögn af þurfti til framleiðslunnar. Magnið gat dugað í um 500 ár miðað við hámarksafköst verksmiðjunnar. Þetta mikla magn gat hins vegar strádrepið alla íslensku þjóðina margsinnis eins og hún lagði sig. Aðspurður kvað aðstandandi hins mislukkaða atvinnurekstrar hvers vegna þetta mikla magn af arseniki var flutt inn: Það var svo ódýrt!

Kannski iðnaðarsaltið hafi verið svo ódýrt að hægt væri að marggræða á því!

Góðar stundir! 

Iðnaðarsaltið ekki hættulegt

Betri neytendavernd innan EBE?

„Reglugerðarfargan“ Efnahagsbandalagsins tekur á málum sem þessum. Efnahagsbandalagið tekur á þessum málum. Þar er skýrt tekið á hvað er heimilt og hvað ekki. Auðvitað á að gera ströngustu skilyrði til matvælaframleiðslu og spurning er hvort framleiðsla Ölgerðarinnar sé að einhverju leyti aðfinnanleg jafnvel gölluð þegar þeir klikka svona svakalega á að flytja iðnaðarsalt og selja áfram til framleiðslu matvæla. Hefur Ölgerðin sjálf notað iðnaðarsalt  eða önnur lakari og ódýrari hráefni til framleiðslu sinnar þegar ber að nota það besta?

Auðvitað er iðnaðarsalt þetta ekki bráðdrepandi en það er ekki eins hreint og salt sem framleitt er til matvælaframleiðslu.

Á dögunum kom annað dæmigert neytendaál þar sem tilbúinn áburður kemur við sögu. Í fyrstu var brugðist þannig við að ekki átti að birta opinberlega niðurstöðu rannsókna eins og tíðkaðist fyrrum þegar neytendum kom svona lagað ekki við. En nú krefst samtíðin að nú sé allt lagt á borðið og málin upplýst.

Ljóst er að bestu fosfatnámur heims eru nánast uppurnar og þá er næst snúið sér að tæma það sem er næstbest. En hreinleikinn er það sem máli skiptir og það ættu ölgerðarmenn að átta sig best á.

Við minnumst maðkaða mjölsins í sögu Einokunarverslunarinnar og skemmdu kartaflanna sem Grænmetisverslun ríkisins (einokunarverslun) flutti inn löngu seinna sem seldar voru hérlendis til manneldis en erlendis sem svínafóður. Þetta þótti á sínum tíma nógu gott handa neytendum á Íslandi! Auðvitað var heilmikill gróði af maðkaða mjölinu og kartöflusvínafóðrinu sem viðkomandi einokunarverslanir héldu enda neytendavernd ekki komin til sögunnar.

Ef einhver dugur væri í íslenskum neytendum myndu þeir sniðganga þá aðila sem flytja inn eða framleiða og selja gallaða vöru. En við eigum langt í land. Kannski við lærum þessa lexíu betur þegar við erum loksins komin í Efnahagsbandalagið.

Hygginn kaupmaður veit að hann selur gallaða vöru aðeins einu sinni. Og hann má reikna með að ef vara reynist gölluð, getur það haft afdrifaríkar afleiðingar í för með sér.

Góðar stundir.

Segir iðnaðarsaltið ekki hættulegt